ตั้งแต่กูรู้จักกับคุณอ่ะรู้ป่าวว่าตอนแรกนะกูบ้ามากๆๆแบบไม่ไหวแล้วอ่ะ

อยากจะเจอน่าทุกวันอยากเรียนดาวองทุกวันและอยากทำหลายๆๆอย่างที่มีคุณอยู่ด้วยอ่ะ 

กูคิดนะว่าเขาไม่ชอบกูก็ไม่เห็นเป้นไรเลย กูมีความสุขกับการที่กูได้ชอบคนที่กูชอบอ่ะ

 ไม่ได้ขอไรมากเลย แค่เจอน่ากูทักกูหน่อย ทำเหมือนกูเป็นเพื่อนคนหนึ่งได้มั๊ย

แต่ตอนนี้มันก็สายไปแล้วแหละ กูอ่ะเคยร้องไห้กับคุณอ่ะหลายครั้งนะโว๊ย

แต่ทุกครั้งที่กูเสียใจกับคุณกูก็คิดว่าไม่เป็นไรหรอก เวลานั้นแหละจะช่วยกูได้อ่ะ

แต่รู้มั๊ยว่าตอนนั้นเวลาไม่ได้ช่วยไรกูเลย แย่มาก แบบไม่ไหวแล้วอ่ะ

 กูก็ไม่รู้จะทำไงอ่ะได้แต่เสียใจ เล่าให้ใครฟังก็คงจะไม่มีใครเข้าใจความรู้สึกนั้นของกูอ่ะ

ไม่รู้สิมันเป็นความรู้สึกที่ แบบบอกไม่ถูกอ่ะ ทั้งมีความสุขและทุกข์ในเวลาเดียวกันอ่ะ

 คิดดูดิว่ากูเจอคุณอ่ะอยู่ที่ใหนอ่ะกูอยากไปทักนะแต่กูตื่นเต้นอ่ะ

แล้วถ้ากูไม่ทักกูก็ไม่ได้คุยอ่ะ กุก็เลยต้องเข้าไปทักอ่ะ แล้วผลตอบรับคือเสียใจอ่ะ

ทำไมอ่ะ กูถามคุณไปหลายคำนะ แค่คุณก็ตอบมาไม่กี่คำอ่ะ 

กูก็ได้แต่คิดว่าไม่เป็นไร เป็นนิสัยของเขา แล้วยิ่งกว่านั้นกูไปอ่านหนังสือที่คอมเพลคอ่ะ

 กู่อ่านอยู่ชั้น3อ่ะ กับเพื่อน คุณอยู่ชั้น2กับเพื่อนอีกแหละ

 ทุกครั้งที่กูไปอ่ะก่อนอ่านกูต้องไปคุยกับเพื่อนคุณก่อนอ่ะ

แล้วก่อนกลับกูก็ต้องไปลาเพื่อนคุณก่อน ตลอดระยะเวลา3สัปดาห์กว่าๆๆทำให้กูได้รู้ไรหลายอย่าง

 ทำให้กูรู้ว่าการทีเราถูกคนที่เราชอบไม่สนใจแบบไม่สนใจเลยเป็นไง

ไม่รู้สิ ตอนนั้นเสียใจมากอยากร้องไห้อ่ะก็ได้ร้องจริงๆๆ

ก็เป็นวันที่ความรักความบ้ากับคนคนนั้นได้หมดไปจากใจกูอ่ะ

 พอกันทีกับการที่เราต้องมาเจ็บข้างเดียวกับคนที่ไม่เคยสนใจกูและไม่รู้ว่านับกูเป็นเพื่อนป่าว

แต่ไม่เป็นไรทุกอย่างดีก็ต้องมีสิ่งไม่ดีบ้าง กูก็อยากขอบใจคุณอยู่หลายเรื่องเหมือนกัน

ไม่ว่าจะเป็น การที่ทำให้กูได้รู้จักความอดทด การให้อภัย และที่สำคัญคือทำให้กูได้เพื่อนใหม่ๆๆอีกหลายๆๆคน

จบแล้วแหละกับความรักที่เดาๆๆ ไม่เป็นไรมีคนบอกว่า"แต๊กอย่างมึ่งอ่ะหาได้ดีกว่านี้อีกเยอะ"

กูก็ยากรู้ว่าจะจริงป่าวก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นแหละ  แต่ตอนนี้อยากเรียน มข. ว่ะ

แต๊กกี้_เต็มที่กับชีวิต อิอิ!!!